Van ....de honderdste keer

Dit is mijn honderste blogpost.

Als ik nog denk aan mijn eerste bericht.

Toen ging het over mijn creaties,

op 16 juni 2011 en de keren erna.

Wat was ik er druk mee

en wat vond ik het leuk.

Hoe anders is nu de afgelopen tijd
de inhoud
van mijn blogs geweest....

gelukkig weet je niet van te voren hoe je leven loopt.

Dat is maar beter.

En vooraf had ik me,

in Stockholm,

bedacht dat ik die honderdste keer

Marguerita weer een hoofdrol

in mijn blog

wilde laten spelen.
Gewoon, een luchtig verhaaltje
na al die ingewikkelde toestanden
die mijn leven zo kunnen beheersen.

Maar toch,

ik ben zelf weer de hoofdrolspeelster,

nu.

Dat met die scan,

daar laat ik deze post toch maar om draaien.

Want gisteren kreeg ik dus de uitslag

en hoewel ik haast niet zenuwachtig was

wilde ik de oncoloog toch wel weer

over zijn bureau sleuren

toen we er eenmaal zaten.

Hij vroeg eerst ook nog:
"Wat denk je zelf?"

Argh!

Daar kon ik snel op antwoorden:

"Ik weet het niet,

ik voel me goed

maar ik heb het eerder meegemaakt

dat ik me goed voelde.

En dat bleek dat er allerlei uitzaaiingen

overal in mijn lijf zaten."

De oncoloog glimlachte eens

en zei:

"Maar deze keer ziet alles

er heel goed uit.

De tumoren zijn verkleind en blablabla...."

Ik weet het niet eens meer precies

wat de beste man zei.

Ik zat bij wijze van

verbaasd naar mezelf te kijken,

waarom was ik niet superblij?
En waarom kusten wij,

Manlief en ik,

elkaar niet uitbundig en opgelucht?

Dansten we niet door de ruimte?

Ik weet het niet precies.

Ik denk dat we de spanning toch wel degelijk

in ons lijf hadden

en niet zo snel konden schakelen.

Maar ook nu,

de dag erna,

nadat Zoonlief

gisteren

met een prachtige bos bloemen

thuis kwam.

En nadat er vanmorgen een mannetje

een taart kwam bezorgen van M.,

(mmmmm!)

Het echte gevoel van opluchting

blijft toch een beetje uit.

Ik kan het niet helpen.

En dat snap ik dan

óók weer niet zo goed...

Maar dat die taart lekker smaakt,

daar word ik dan wel weer blij van!

En, ha, die Wonderpillen

die eet ik zeker ook gewoon,

hoor,

ben ik ook heel érg blij mee

en ik hoop

dat dat nog erg lang zo doorgaat!

Met opnieuw dank aan Caz Egelie

voor de foto's.



Van het onverwachte verwachte

Ik was van plan om op deze plek een mooi, positief verhaal te vertellen,
over onze reis naar Stockholm.
Met mooie foto's van Zoonlief erbij, want die kan het echt, fotograferen.
Of over Maguerita, die we écht wel zijn tegengekomen, daar.
Maar het loopt anders.
Zoals niets te plannen is in het leven.

Gistermorgen was er een bericht waarvan ik even helemaal van slag was.
Hoewel het een niet totaal onverwacht bericht was.
Het ging over Bibian.
Bibian is een vrouw van begin 40.
En zij is donderdag overleden.

Ik ben haar gaan volgen omdat ik rond kerst een artikel over haar in de krant heb gelezen.
Bij haar is, een maand eerder dan bij mij, (alvleesklier-)kanker geconstateerd.
Zij was ongeneeslijk ziek.
En de laatste tijd was duidelijk dat het slechter met haar ging.
Ik moest vaak aan haar denken.

Ze hield een blog bij, maar daarop verscheen al geen bericht meer sinds een week of 5.
In haar laatste bericht (kun je aanklikken) sprak ze de hoop uit dat het 'morgen' beter zou gaan.
En sowieso sprak ze erg open over haar ziekte en wat het allemaal met haar deed.
Ze schreef ook wekelijks een column voor het tijdschrift Margriet.
Omdat ik niet precies wist hoe het met haar was,
ben ik van de week in de supermarkt in de Margriet van deze week gaan kijken.
Er stond een column van haar in, waarin ze schreef over een feestje waar ze was.
En wat haar daar overkwam.

Maar in werkelijkheid was er dus geen feestje te vieren voor haar.
Ze heeft een gezin.
Twee zonen en een dochtertje.
En een man.
Ze zijn zo gelukkig geweest met elkaar!
Wat is het toch oneerlijk!
Hoeveel stellen zijn er niet die ongelukkig zijn met elkaar....
dit stel wilde oud worden met elkaar, dat is wel duidelijk.

Een mooie, sprankelende vrouw.
Met nog veel plannen en bruisend van ideeën.
Dat wordt snel duidelijk als je de verhalen op haar blog leest,
die ze in de loop van de tijd heeft geschreven.

En natuurlijk is het voor mij ook confronterend.
Zo had het bij mij óók kunnen gaan.
Als die Wonderpillen er voor mij niet waren geweest.
Dat vind ik een onthutsend idee.
Ik moet er vaak aan denken.
Maar ik heb geluk.

Wie beweert er dat het leven eerlijk is?
Ik niet.
Maar ik heb geluk; ik leef.
En hoe!
Ik voel me erg goed zelfs.
Ik heb zo'n geluk......

Van de Grote en de Kleine Dingen

Afgelopen donderdag zat ik

(met mijn zonnebril op weliswaar)

te huilen op mijn fiets.

Dus niemand kon het lekker zien.

Ik zeg zelf natuurlijk regelmatig

dat ik geniet van de kleine dingen.

En hoe belangrijk dat is.

Maar ineens had ik daar zo schoon genoeg van!
Hallo!

Genieten van de kleine dingen, hou toch eens op!

Na drie dagen ziekenhuisbezoek

aan drie verschillende ziekenhuizen

wilde ik gewoon een Lekker Druk Leven

zoals ik altijd heb geleefd,

desnoods met veel stress,

van mijn werk, mijn gezin, afspraken,

dingen die ik moet van mijzelf,

alleswatikmoetvanmezelfenmeer.

Dus was ik even kláár met die 'mooie' kleine dingen.

Geef mij maar Grote Dingen

om van te genieten!

Zo'n Groot Ding diende zich snel daarna aan.

Zoonlief ging basketballen.

In Belgie, met het Nederlands team.

En een paar dagen later was het zover;

wij reisden mee af naar Namur, in Belgie.

Ja, en hoe gaat het dan?

Want natuurlijk heb ik een heel lijstje

met allerlei dingen

die mee moeten;

De Wonderpillen, zonnebrandcreme,

mijn zonwerende kleding,

pillen tegen de jeuk, pillen tegen de misselijkheid,

een cremmetje,

ach en zo staat er dan wel meer op het lijstje.

Maar wat was ik vergeten?

Een pet!
En dat, terwijl de zon daar toch

ook echt wel ging schijnen.

Uiteindelijk vonden we,

midden in het oude stadshart van Namur

een stoere pet,

zo eentje die uitstraalt:

hier ben ik!

Die paste mooi bij

mijn al even stoere zonwerende outfit.

(o.a. een afritsbroek! grenzen worden verlegd!)

Wij hebben Namur bekeken

vanaf de citadel,

vanaf  het terras met de Aardige, Nederlands sprekende ober

en niet bij die stomme ober die te beroerd was om

om ons met enig respect te behandelen.

Daar zijn we bij weggelopen.

We aten onze vingers op

bij het

heerlijke eten

en genoten van De Grote Dingen in het leven.

Ik verbrandde mijn tenen

(toch onvoldoende ingesmeerd)

en had jeuk op mijn voorhoofd,

vréselijke jeuk, tijdens het eten bij de Aardige Ober

die  zo mooi, met een Frans accent, Nederlands sprak.

Maar het gaf niet.

Ik was even,

ondanks alles waarmee ik rekening moest houden,

bezig met De Grote Dingen in het leven.

En dat was fijn,

'gewoon' fijn.

Van Het Plan

Als je kanker hebt, heeft dat niet alleen impact op je eigen leven en dat van alle dierbaren om je heen, het maakt ook wat los.
Het heeft mij Mooie Dingen gebracht.
Ik bedoel, bijvoorbeeld: in het afgelopen half jaar heb ik zóveel positieve dingen over mezelf gehoord.....een ander 'hoort' dat pas bij zijn of haar begrafenis.
Dat klink misschien wel erg cru, maar zo heb ik het 'gewoon' ervaren.
(Tip vanHan: als je iemand erg graag mag, of dingen die zij doet mooi, lief, fijn, watdanook vindt, zég het dan maar, of schrijf het op een mooi kaartje ofzo, dat kan geen kwaad)

Andere Mooie Dingen:
daar is buurman H., die mee heeft gedaan aan de Alpe d'Huzes, deze maand.
Hij had mijn naam op zijn shirt staan waarin hij drie keer (!) naar boven is gelopen,
zo heeft hij me 'meegenomen.'
Ontroerend mooi.
En er is een broer van A.
Hij heeft de Alpe d'Huez bedwongen met o.a. mijn verhaal in zijn achterhoofd,
hem verteld door A.

Maar er zijn andere sportievelingen.
Bijvoorbeeld J.
Hij is de zoon van een bijzonder lieve vriendin van mij.
18 jaar is hij en hij wil de marathon van Amsterdam gaan lopen in oktober.
Daaraan, zo heeft hij bedacht, wil hij een goed doel koppelen
en zo kwam hij terecht bij het KWF, de kankerbestrijding.
Omdat hij nu een paar keer van dichtbij heeft meegemaakt wat die rotziekte veroorzaakt.



Wat goed, wat geweldig, zo'n jongen van 18 die dat wil doen!

Daar wil ik graag aan mee doen, door hem te sponsoren, dit is zo mooi en goed.

Nu had ik zelf ook al een plan.
Doordat ik ziek ben geworden, ben ik abrupt gestopt met mijn webwinkel.
Ik weet nog precies het moment dat ik dat besloot.
Het was op de regenachtige zondag vóór kerst,
M en ik stonden op de funkyXmasmarket bij het Westergasfabriek in Amsterdam.
Zo funky was het niet; regen, kou en er waren weinig mensen.
De meesten wilden naar binnen, want daar was het wat warmer en droger, maar wij hadden buiten een kraam.....
Ik wist toen al dat ik kanker had en besloot ineens: het is genoeg, ik stop ermee.
M. schrok en wilde me nog op andere gedachten brengen, maar mijn besluit stond vast.
Ik ben niet vaak zo zeker als ik een besluit moet nemen,
maar dit was zo'n moment dat ik wist; zo moest het gaan, dit is goed.
En dat was het ook, ik heb er geen spijt van gehad, geen minuut.

Maar nu.
Ik heb nog heel wat spullen over.
Zelfgemaakt en het staat overal in huis......

.....achter het wasrekje...

.....achter een schot, op zolder, allemaal kussens....

....op een andere plek, hele mooie lampenkappen en een verdwaald krukje.

Wat heb ik toch leuke dingen gemaakt, mag ik dat zeggen?
 Ja, dat mag ik zeggen.

Ik zal mijn plan eens even ontvouwen.
Niet nu, want de vakantietijd komt eraan, maar als het september, oktober is, dan wil ik op een avond mijn huiskamer omgetoverd hebben in een soort winkel.
Zodat daar al mijn overgebleven spullen ten toongespreid kunnen worden.
En iedereen die wil, wat kan kopen voor het Goede Doel.
Van Feeest! leverancier van vrolijkheid.
Dan kan ik de opbrengst aan J. geven.
Door geld dat ooit is ingezameld heb ik nu met de pillen kunnen beginnen die er anderhalf jaar geleden nog niet waren!

Wat denken jullie, is dat een goed plan?
Zou je langs willen komen?
Om mee te doen?

Van wat de ander van mij weet wat ik niet weet

Soms, als ik een beetje ronddobber, kan me ineens iets onverwachts over komen.
Natuurlijk, dat kan bij iedereen. Maar het kan me zo overvallen.

Ik weet wel dat er steeds meer mensen zijn die van mijn ziek zijn weten.
Maar soms is het niet duidelijk.
Dan vraag ik het soms gewoon, in de trant van:"Weet je al wat er met mij aan de hand is?"
Ik kan immers niet doen alsof er niks is. Er is wel degelijk wat, dus.
Dus ik vertel dan meestal 'gewoon' dat ik kanker heb.

Dat maakt dat ik reacties krijg als:"Ik vind dit wel een heel moeilijk gesprek!"
Daar hou daar wel van, van die eerlijkheid en ik snap het ook zo goed. Daar heb ik het al eens over gehad in een andere blog. Zég maar wat je denkt, recht uit je hart.

Maar soms weet ik het zelf ook even niet.
Een tijdje geleden was ik bij een sportwedstrijd van onze jongste zoonlief. Nog maar erg kort daarvoor hadden we van mijn uitzaaiingen gehoord. Ik dacht dat niemand het nog wist, hoe zou het de wereld in hebben moeten komen als we de ouders van die groep niet zo vaak zagen?
En zo was het voor mij ook even raar toen een vader me de hand schudde bij het weggaan en me diep in de ogen keek en nadrukkelijk zei:"Take care...."

Wat wist hij wat ik niet wist?
-"Hier staat een vrouw die kanker heeft..."-
Manlief had hem al gesproken.
Dit keer liet iemand mij in verwarring achter....

Alle credits aangaande de fotos gaan weer naar

 http://cazegelie.tumblr.com/

Van de gratis handleiding

Ja, ik snap het allemaal.

Wat moet je zeggen tegen iemand die kanker heeft?

Tegen mij dus?

Misschien zeg je wel iets wat

bij mij

helemaal verkeerd valt....
(ik zou ervan
kunnen gaan huilen, eng,
en dat is wel het laatste wat jij wilt!)

of iets knulligs

wat

echt nergens op slaat...

misschien ga je,

bijvoorbeeld van de zenuwen,

wel iets vertellen over iemand

die ook kanker heeft,

die heeft dat-en-dat meegemaakt

en is genezen

of heeft het juist niet gehaald.

Ben je net vorige week

naar de crematie geweest,

wat een verdrietige toestand was dat!

  

Tegen mij hoef je niks te zeggen.

Of je zegt

dat je niet weet

wat je moet zeggen.

Wees gewoon jezelf.

Je kunt me vragen hoe het met me gaat,

dat vind ik wel fijn,

meestal.

Kom maar gewoon bij me zitten.

Vertel me daarna

 wat je hebt meegemaakt

waar je om hebt gelachen

waar je boos om bent geweest,

wat je kind voor kattekwaad heeft uitgehaald.

Ik wil het weten

want dat is juist fijn voor

de afleiding,

mijn leven staat al zo

in het teken van ziek zijn.

 

De prachtige foto's zijn gemaakt door zoonlief Caz Egelie

in en om de Sagrada Familia in Barcelona.
(cazegelie.tumblr.com)

Wat zou ik er graag weer eens even ronddwalen....