Van..."ja, maar wat jij hebt is veel erger!!"

Allemaal hebben we ons eigen verhaal,
ons eigen plekje in het leven.

De zin uit de titel heb ik in de afgelopen tijd veel gehoord.

Goed bedoeld,

maar ik ga er altijd even tegenin.

Natuurlijk,

wat ik heb is heel erg.

Ik ben (hoe raar dat ook is

om te zeggen)

ongeneeslijk ziek.

Dat is nu eenmaal een feit.

En ik snap het ook

als mensen me vertellen dat er problemen zijn,

op welk gebied dan ook,

dat zij het in het niet zien vallen

bij wat ik heb. 

("ja, maar wat jij hebt....")
Maar als je huwelijksproblemen hebt,

geldzorgen,

werkeloos dreigt te worden,

zorgen hebt om je kind(-eren),

of om je huisdier,

of het gaat niet goed met je bejaarde ouders,

of je bent bang dat je liefde onbeantwoord blijft,

dan is dat óók erg.

Wat kun je daar rot onder voelen,

wakker van liggen

Dan mag je me dat ook gerust vertellen.

Alle problemen kunnen je verdrietig maken en
maken dat je je alleen voelt.
Dan heb je net als dit viooltje
het idee dat het leven hard is
en dat je niet in een zachte en veilige omgeving bent.
Maar dat bloempje bloeit wel, ha!!

Oké, ik hoop nog erg lang te leven

maar of dat echt zo zal zijn,

dat weet niemand.

Maar weet JIJ dan wel zeker

dat je hier nog lang zult zijn?

Iedereen kan immers een ongeluk krijgen

of een hartstilstand,

of weetikveelwat.

Zo 'simpel' is het gewoon.

 

Zaadjes van een kind uit mijn klas gekregen
en kijk eens wat mooi dat wordt.
Gewoon in de grond stoppen die zaadjes
en de rest gaat vanzelf....

Ik voel me nu goed,

kan soms zelfs niet geloven

dat ik kanker heb.

Maar het is wel zo,

ookal is de tumor in mijn lever

met 61% omvang

afgenomen in twee maand!

Maar echt,

er zijn

juist ook voor mij,

zoveel mooie dingen

om van te genieten.

En die problemen,

dat hoort bij het leven...

 

Fijne dag verder!

 



Van ....de honderdste keer

Dit is mijn honderste blogpost.

Als ik nog denk aan mijn eerste bericht.

Toen ging het over mijn creaties,

op 16 juni 2011 en de keren erna.

Wat was ik er druk mee

en wat vond ik het leuk.

Hoe anders is nu de afgelopen tijd
de inhoud
van mijn blogs geweest....

gelukkig weet je niet van te voren hoe je leven loopt.

Dat is maar beter.

En vooraf had ik me,

in Stockholm,

bedacht dat ik die honderdste keer

Marguerita weer een hoofdrol

in mijn blog

wilde laten spelen.
Gewoon, een luchtig verhaaltje
na al die ingewikkelde toestanden
die mijn leven zo kunnen beheersen.

Maar toch,

ik ben zelf weer de hoofdrolspeelster,

nu.

Dat met die scan,

daar laat ik deze post toch maar om draaien.

Want gisteren kreeg ik dus de uitslag

en hoewel ik haast niet zenuwachtig was

wilde ik de oncoloog toch wel weer

over zijn bureau sleuren

toen we er eenmaal zaten.

Hij vroeg eerst ook nog:
"Wat denk je zelf?"

Argh!

Daar kon ik snel op antwoorden:

"Ik weet het niet,

ik voel me goed

maar ik heb het eerder meegemaakt

dat ik me goed voelde.

En dat bleek dat er allerlei uitzaaiingen

overal in mijn lijf zaten."

De oncoloog glimlachte eens

en zei:

"Maar deze keer ziet alles

er heel goed uit.

De tumoren zijn verkleind en blablabla...."

Ik weet het niet eens meer precies

wat de beste man zei.

Ik zat bij wijze van

verbaasd naar mezelf te kijken,

waarom was ik niet superblij?
En waarom kusten wij,

Manlief en ik,

elkaar niet uitbundig en opgelucht?

Dansten we niet door de ruimte?

Ik weet het niet precies.

Ik denk dat we de spanning toch wel degelijk

in ons lijf hadden

en niet zo snel konden schakelen.

Maar ook nu,

de dag erna,

nadat Zoonlief

gisteren

met een prachtige bos bloemen

thuis kwam.

En nadat er vanmorgen een mannetje

een taart kwam bezorgen van M.,

(mmmmm!)

Het echte gevoel van opluchting

blijft toch een beetje uit.

Ik kan het niet helpen.

En dat snap ik dan

óók weer niet zo goed...

Maar dat die taart lekker smaakt,

daar word ik dan wel weer blij van!

En, ha, die Wonderpillen

die eet ik zeker ook gewoon,

hoor,

ben ik ook heel érg blij mee

en ik hoop

dat dat nog erg lang zo doorgaat!

Met opnieuw dank aan Caz Egelie

voor de foto's.



Van de luchtigheid en de spanning....weer de scan in.

Eergisteren begon het circus weer; ik moest in de scan.
En ter voorbereiding daarvan heb ik thuis al een drankje te nemen, bij de maaltijden.
Gelukkig is het al weer 2 maanden geleden dat ik dit nam, voor de vorige scan.
Gelukkig, want ik wéét dan nog dat het niet echt lekker smaakte, maar hoe precies,
dat zijn mijn smaakpapillen vergeten, totdat ik de eerste slok weer heb genomen.
Lekker....hmm, is anders...
Misschien doen ze dat ook wel expres; stel je voor dat 'wij' het lekker gaan vinden!

Zoonlief vraagt 's morgens of ik er tegenop zie, tegen de scan.
Ik?
Welnee, joh, helemaal niet, stelt niks voor vandaag!
En weet je, ik maak het extra luchtig, vandaag neem ik de camera mee!
Dan wordt het misschien nog leuk ook.
Ik ga gewoon foto's voor mijn blog maken.
Dát is een geinig idee!

Manlief en ik stappen in de auto en gaan op weg naar Utrecht, waar het scanapparaat wacht.
Ik merk dat ik toch gespannen ben.
Ik huil even als manlief vraagt hoe het gaat.
Waarom eigenlijk?
Ik voel me immers erg goed.
Volgende week, als we de uitslag krijgen, dát is pas spannend!
Maar dat speelt nu ook al door mijn hoofd, of ik nou wil of niet.
Het zou niet de eerste keer zijn dat de scan me een andere uitslag geeft dan mijn lichaam me heeft willen laten geloven.

Het rijdt deze keer lekker door, typisch een geval van zomervakantie!

Het ziekenhuis staat er nog, eigenlijk al best een poosje geleden dat we hier waren!

Vanaf de prakeerplaats (voor de busjes) zien we wat we al zo vaak hebben gezien.
En dit keer is de lucht blauw....ik stap meteen de schaduw weer in.

Hup, die trappen weer op.
Ik denk aan de keren dat ik haast niet wist hoe ik boven moest komen.
Of die ene keer dat manlief me zelfs boven afzette, omdat ik het gewoon niet kon, die trap op.
Boven gekomen zie ik een vlag wapperen.
Die is me nog nooit eerder opgevallen....ziet er wel aardig uit.
Fijn idee dat we welkom zijn.

We gaan naar binnen.
Het is een ritueel geworden dat ik eerst even naar het toilet ga.
Dan naar de afdeling radiologie.
Broeder Jurgen wacht ons op, hij zet een kan met contrastvloeistof en bekertje voor me neer.

Ziet er toch best gezellig uit, zo'n kan met dat bekertje, maar vooral die kan?
In 20 minuten moet ik een liter vocht achterover slaan.
Weer denk aan de vorige keer, toen viel het me zo zwaar, ik kón haast niet drinken.
Maar nu gaat het veel makkelijker.
Ik vraag er siroop bij, anders krijg ik het niet weg.

Broeder Jurgen is iets ouder dan ik ben, denk ik.
Wie weet hoelang hij al op deze afdeling werkt.
(Of niet?)
Hij zorgt er in ieder geval voor dat ik me op mijn gemak voel.
Hij vertelt de dingen alsof hij het voor het eerst vertelt.
En niet elke dag alles 10 keer.
En hij maakt een oprecht geinteresseerd praatje met me.
Ik ben geen nummer.
En voor ik het weet is alles weer voorbij.
Ik mag weer gaan.
En plas me suf, de rest van de dag.