Van het onverwachte verwachte

Ik was van plan om op deze plek een mooi, positief verhaal te vertellen,
over onze reis naar Stockholm.
Met mooie foto's van Zoonlief erbij, want die kan het echt, fotograferen.
Of over Maguerita, die we écht wel zijn tegengekomen, daar.
Maar het loopt anders.
Zoals niets te plannen is in het leven.

Gistermorgen was er een bericht waarvan ik even helemaal van slag was.
Hoewel het een niet totaal onverwacht bericht was.
Het ging over Bibian.
Bibian is een vrouw van begin 40.
En zij is donderdag overleden.

Ik ben haar gaan volgen omdat ik rond kerst een artikel over haar in de krant heb gelezen.
Bij haar is, een maand eerder dan bij mij, (alvleesklier-)kanker geconstateerd.
Zij was ongeneeslijk ziek.
En de laatste tijd was duidelijk dat het slechter met haar ging.
Ik moest vaak aan haar denken.

Ze hield een blog bij, maar daarop verscheen al geen bericht meer sinds een week of 5.
In haar laatste bericht (kun je aanklikken) sprak ze de hoop uit dat het 'morgen' beter zou gaan.
En sowieso sprak ze erg open over haar ziekte en wat het allemaal met haar deed.
Ze schreef ook wekelijks een column voor het tijdschrift Margriet.
Omdat ik niet precies wist hoe het met haar was,
ben ik van de week in de supermarkt in de Margriet van deze week gaan kijken.
Er stond een column van haar in, waarin ze schreef over een feestje waar ze was.
En wat haar daar overkwam.

Maar in werkelijkheid was er dus geen feestje te vieren voor haar.
Ze heeft een gezin.
Twee zonen en een dochtertje.
En een man.
Ze zijn zo gelukkig geweest met elkaar!
Wat is het toch oneerlijk!
Hoeveel stellen zijn er niet die ongelukkig zijn met elkaar....
dit stel wilde oud worden met elkaar, dat is wel duidelijk.

Een mooie, sprankelende vrouw.
Met nog veel plannen en bruisend van ideeën.
Dat wordt snel duidelijk als je de verhalen op haar blog leest,
die ze in de loop van de tijd heeft geschreven.

En natuurlijk is het voor mij ook confronterend.
Zo had het bij mij óók kunnen gaan.
Als die Wonderpillen er voor mij niet waren geweest.
Dat vind ik een onthutsend idee.
Ik moet er vaak aan denken.
Maar ik heb geluk.

Wie beweert er dat het leven eerlijk is?
Ik niet.
Maar ik heb geluk; ik leef.
En hoe!
Ik voel me erg goed zelfs.
Ik heb zo'n geluk......

Van de Grote en de Kleine Dingen

Afgelopen donderdag zat ik

(met mijn zonnebril op weliswaar)

te huilen op mijn fiets.

Dus niemand kon het lekker zien.

Ik zeg zelf natuurlijk regelmatig

dat ik geniet van de kleine dingen.

En hoe belangrijk dat is.

Maar ineens had ik daar zo schoon genoeg van!
Hallo!

Genieten van de kleine dingen, hou toch eens op!

Na drie dagen ziekenhuisbezoek

aan drie verschillende ziekenhuizen

wilde ik gewoon een Lekker Druk Leven

zoals ik altijd heb geleefd,

desnoods met veel stress,

van mijn werk, mijn gezin, afspraken,

dingen die ik moet van mijzelf,

alleswatikmoetvanmezelfenmeer.

Dus was ik even kláár met die 'mooie' kleine dingen.

Geef mij maar Grote Dingen

om van te genieten!

Zo'n Groot Ding diende zich snel daarna aan.

Zoonlief ging basketballen.

In Belgie, met het Nederlands team.

En een paar dagen later was het zover;

wij reisden mee af naar Namur, in Belgie.

Ja, en hoe gaat het dan?

Want natuurlijk heb ik een heel lijstje

met allerlei dingen

die mee moeten;

De Wonderpillen, zonnebrandcreme,

mijn zonwerende kleding,

pillen tegen de jeuk, pillen tegen de misselijkheid,

een cremmetje,

ach en zo staat er dan wel meer op het lijstje.

Maar wat was ik vergeten?

Een pet!
En dat, terwijl de zon daar toch

ook echt wel ging schijnen.

Uiteindelijk vonden we,

midden in het oude stadshart van Namur

een stoere pet,

zo eentje die uitstraalt:

hier ben ik!

Die paste mooi bij

mijn al even stoere zonwerende outfit.

(o.a. een afritsbroek! grenzen worden verlegd!)

Wij hebben Namur bekeken

vanaf de citadel,

vanaf  het terras met de Aardige, Nederlands sprekende ober

en niet bij die stomme ober die te beroerd was om

om ons met enig respect te behandelen.

Daar zijn we bij weggelopen.

We aten onze vingers op

bij het

heerlijke eten

en genoten van De Grote Dingen in het leven.

Ik verbrandde mijn tenen

(toch onvoldoende ingesmeerd)

en had jeuk op mijn voorhoofd,

vréselijke jeuk, tijdens het eten bij de Aardige Ober

die  zo mooi, met een Frans accent, Nederlands sprak.

Maar het gaf niet.

Ik was even,

ondanks alles waarmee ik rekening moest houden,

bezig met De Grote Dingen in het leven.

En dat was fijn,

'gewoon' fijn.

Van het groeiende geluk

Een tijdje geleden

was er een vader in het nieuws

die van zijn kinderen

filmpjes had gemaakt

vanaf het moment dat zij

waren geboren.

Steeds korte stukjes

die in razendsnel tempo

voorbij zoefden.

Je zag de kinderen groeien.

Zo ontstond het idee

van mijn eigen ´groei-ding´.

Vol goede moed

begon ik

met elke dag een foto

 van het klavertje vier

dat ik gekregen had van Hetty.

dag 1

 

dag 2

 

dag 3

dag 7

De raarste dag was dag 3.

Toen hadden we net
in het ziekenhuis gehoord
dat ik uitzaaiingen had.
Ik probeerde krampachtig
om dóór te gaan met alles,
nadat we het nieuws hadden gedeeld
met onze lieve zonen.
Dus gewóón weer een foto maken
van dat klavertje vier.
De spoken in mijn hoofd
moesten niet
de overhand krijgen.
Wég, wég, wég, jullie!!

Nu zijn we zoveel weken verder.

Het plantje

is onverstoorbaar doorgegaan

met groeien.

Het is alle kanten opgewaaierd.

zoveel weken later

En zo is het ook met mij,

mijn leven,

mijn alles.

Het gaat alle kanten op

maar dat maakt niet uit,

het gaat beter met me

dan ik had durven hopen.

De pillen doen hun werk goed.

En zo ga ik door

met hopen, geloven

en klavertjes vier

in de vensterbank.