Natuurlijk, dat kan bij iedereen. Maar het kan me zo overvallen.
Ik weet wel dat er steeds meer mensen zijn die van mijn ziek zijn weten.
Maar soms is het niet duidelijk.
Dan vraag ik het soms gewoon, in de trant van:"Weet je al wat er met mij aan de hand is?"
Ik kan immers niet doen alsof er niks is. Er is wel degelijk wat, dus.
Dus ik vertel dan meestal 'gewoon' dat ik kanker heb.
Dat maakt dat ik reacties krijg als:"Ik vind dit wel een heel moeilijk gesprek!"
Daar hou daar wel van, van die eerlijkheid en ik snap het ook zo goed. Daar heb ik het al eens over gehad in een andere blog. Zég maar wat je denkt, recht uit je hart.
Maar soms weet ik het zelf ook even niet.
Een tijdje geleden was ik bij een sportwedstrijd van onze jongste zoonlief. Nog maar erg kort daarvoor hadden we van mijn uitzaaiingen gehoord. Ik dacht dat niemand het nog wist, hoe zou het de wereld in hebben moeten komen als we de ouders van die groep niet zo vaak zagen?
En zo was het voor mij ook even raar toen een vader me de hand schudde bij het weggaan en me diep in de ogen keek en nadrukkelijk zei:"Take care...."
Wat wist hij wat ik niet wist?
-"Hier staat een vrouw die kanker heeft..."-
Manlief had hem al gesproken.
Dit keer liet iemand mij in verwarring achter....
Alle credits aangaande de fotos gaan weer naar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten