Van de dag die weer avond wordt...

Net als elke dag wordt het ook vanavond weer avond.

Dat wéét je gewoon,

dat staat vast.

Mooi idee.

En dan komt er weer een dag

en hoe zwaar die ook is,

dan wordt het óók vanzelf weer avond.

En voor je het weet

ben je een aantal dagen verder

en denk je:
"Hee, goh!

Het is alweer dinsdag!

Morgen woensdag."

Zo gewoon,

zo vanzelfsprekend,

maar voor mij nu even

érg spannend,

de woensdag die komen gaat....

Van Pipi en verstoppertje spelen

Op zomerdagen als deze vind ik het heerlijk

om lekker naar het bos te gaan.

Het ruikt er, vooral als je

in de buurt van jonge denneboompjes bent,

zo heerlijk,

bijvoorbeeld naar dennegroen.

En meestal is het er stil.

Meestal,

want soms

hoor je constant overvliegende vliegtuigen,

auto's op de snelweg in de buurt

of ander geluid wat niet hoort.

 Toen ik eergisteren mijn fietstochtje maakte

kwam ik weer eens langs mijn lievelingshuis.

Het is een soort Pipi-Langkous-huis

en ik ben sowieso al fan van dat meisje

dat een paard op kan tillen.

Dit huis staat midden in het bos.

Er stond een bankje

met kussens, zo uitnodigend,

op het gras in de koele schaduw.

Maar ik ben doorgefietst.

Even later kwam ik langs een ander huisje

zo ver verstopt...

dát zou ik wel een prachtige plek vinden

om mijzelf te verstoppen.

Want verstoppen zou ik mij wel willen.

Je moet écht wel goed turen, maar er staat echt een huisje, hoor!

Voor van alles.

Nouja, bijna van alles.

Niet voor de zon,

die maakt me dan ook wel weer blij.

Ook niet voor alle lieve mensen die

ik om mij heen heb.

En als ik het zo bedenk

zijn er veel meer dingen waar ik me niet voor zou

willen verstoppen.

Eigenlijk.

Misschien is het zo dat

dat gevoel zich af en toe opdringt,

dat ik verstopt zou willen zijn.

Omdat ik nu zo af zit te wachten

op wat komen gaat.

En als ik onvindbaar ben,

is het er misschien ook wel niet.

Dan zou het misschien niet bestaan,

allemaal niet waar zijn.....

Van de tranen en de hoop

In januari dit jaar ben ik geopereerd omdat ik een kwaadaardig gezwel aan mijn kaak had. Dat is weggehaald, met daarbij lymfeklieren.
Mijn herstel verliep voorspoedig.
Tot dat ik een poosje geleden vage buikklachten kreeg en uit onderzoek bleek dat er uitzaaiingen zijn, in zowel de lever, de longen en mijn botten.
Hoe ga je dan verder met je leven?
Eerst verdrietig zijn en niet zo'n beetje ook!
Maar nu heb ik mijzelf, met hulp van allerlei lieve mensen om me heen herpakt en heb besloten om me niet gewonnen te geven.

Een Wonnink geeft zich niet gewonnen!!

We gingen een weekend naar Delft en genoten.

We vierden de verjaardag van Boris en dat was goed.

En nu is er elke dag die zon, die er voor zorgt dat ik al zo heel anders naar buiten kijk dan dat het regent.

Er is mooie muziek.

En zoveel lieve mensen die ik nu echt niet allemaal persoonlijk iets kan laten weten.

En er is de hoop.

Volgende week hopen we te horen hoe ik behandeld kan gaan worden en dan kan ik aan de slag.

Nu is er een soort Niemandsland.

Wachten en ondertussen proberen om er wat van te maken.

Dat lukt, met vallen en opstaan.

Een Wonnink geeft zich niet gewonnen!!

Ik wou, ik wou....

....dat ik was als een boom, stevig geworteld in de grond.

Met zo'n bast, zo mooi geribbeld.

Die niet gauw afbrokkelt.

Zo eentje die de ergste storm kan doorstaan, maakt niet uit hoeveel wind er doorheen waait.

Maar ik ben geen boom.

En ik zwabber heen en weer in de storm.

Want stormen doet het, heel hard.

En wanneer de ene storm gaat liggen, komt de volgende er al weer aan.

Ze buitelen over elkaar heen, niet te houden.

Wat kan ik doen?

Ja, me vasthouden, aan anderen, aan allemaal lieve mensen die geen woorden hebben. 

Ik heb er zelf ook geen woorden voor.

Dit is te groot.

Van de rivier, de wolken en het opgaan van de zon

Afgelopen zondag

reden wij over de dijk langs de IJssel.

We zagen een ooievaarsnest

met een ooievaar en een jong.

En dat op moederdag!

De wolken en het fluitekruid,

 dat maakt het zo extra mooi op zo'n dag.

En ik realiseer me

dat elke dag opnieuw,

of je nou blij bent

of verdrietig,

terleurgesteld of verheugd,

optimistisch of  in-de-putterig,

elke dag gaat de zon weer op,

voor iedereen,

hoe je je ook voelt.

Op het pontje naar Wijhe

En de rivier

die stroomt wel,

brengt het water waar het wezen moet.

Al eeuwen lang,

zo was het en zo zal het blijven.

En soms dobber je zelf een beetje rond,

gelukkig,
 of doelloos.
Radeloos misschien,

zoals ik nu min of meer.

Want morgen wordt bekend

of ik weer het ziekenhuis in moet

voor nieuwe behandelingen.

Of toch niet?

 Ach, ik dwaal af.

Laat ik nog even genieten van

de mooie plaatjes van het Sallandse land!

Piekeren kan altijd nog, later!

Uit Beekbergen en Denemarken

Vorige zomer reden wij door het mooie Deense land.
We kwamen langs boederijen en bij een van die boederijen stond een bord aan de weg 'loppe'.
Zoonlief en ik waren meteen gealarmeerd en vroegen manlief te stoppen, hier werden schatten verkocht, zoveel was zeker!
En dat bleek.
In een schuur stond veel moois.
Terwijl de eigenaresse alles keurig aan het oppoetsen was keken wij rond en vonden van alles.
Waaronder deze vaas.
Ik was er erg blij mee.

Een maandje geleden zag ik ongeveer eenzelfde vaas hier in de kringloop staan......

De bos fluitekruid en boterbloemen plukte ik deze week tijdens een fietstochtje hier in de buurt.
Langs de akker waar ik zo graag ben.

En het trommeltje op de eerste foto is van de bakkerij van onze oom; een familierfstuk dus!
Wat een rijkdom in al hun eenvoud....

Speurtocht in mijn leven

Soms is het paadje wat je te lopen hebt erg duidelijk.

Dan denk je:"Ah, dit gaat lekker!"

Of je denkt:"Mwah, een beetje saai wel, ik zou wel wat meer leven in de brouwerij willen."

In dat geval ga je op zoek.

Om vervolgens iets op te pakken, of later misschien bij de pakken neer te gaan zitten, want dat saaie leven was zo gek nog niet....

Soms ook is het paadje dat je moet gaan niet zo licht en om blij van te worden.

Dan is het best donker, ook al is het gewoon overdag, toch loop je niet zo lekker. Het paadje loopt omhoog, er zijn hobbels en kuilen.

Een beetje spooky, en het is onduidelijk waar het paadje je precies, of al was het maar ongeveer, zal brengen.

Ik dacht op het paadje van plaatje nummer 1 te lopen, maar nee.

Ik loop op paadje 2. 

Ik zie door de bomen het bos niet meer.

Melancholie

Op deze eerste zondag van de maand is er weer

 Sundaymarket in Amsterdam.

Tja.

Ikzelf ben er ook verschillende keren, met mijn kraam,

 geweest,

wat was het daar toch altijd leuk!

Ik moest er vandaag nogal eens aan denken.

Toch wel even slikken dat

dat nu allemaal voorbij is.

Ik wilde het niet meer

en ik wilde

nog wél even doorgaan.

Maar het lot besliste voor mij.

En dat gaf me rust.

Maar als ik zo

terug blader

in mijn fotoarchief,

zie ik wel dat ik veel leuke dingen

heb gemaakt en verkocht.

Gekocht door iemand uit Amsterdam,
en zie je dat netje daarachter?
heb ik laatst aan Anjo gegeven....

Dit zadeldekje doet hopelijk nog steeds dienst in Rotterdam

 De Veluwe op zijn mooist!

Mee met Alwin naar Aruba

Eh...weet ik niet meer

En die cupakes, zo schattig, maar het liep voor geen meter!

En wat doet een mens als zij

melancholiek is?

Alles mooier maken dan het was.

Toch?
Maar hé, het was écht leuk!

En ik heb het echt

met heel veel plezier gedaan!

Ik ben benieuwd

naar wat er op mijn pad komt....