Van ....de honderdste keer

Dit is mijn honderste blogpost.

Als ik nog denk aan mijn eerste bericht.

Toen ging het over mijn creaties,

op 16 juni 2011 en de keren erna.

Wat was ik er druk mee

en wat vond ik het leuk.

Hoe anders is nu de afgelopen tijd
de inhoud
van mijn blogs geweest....

gelukkig weet je niet van te voren hoe je leven loopt.

Dat is maar beter.

En vooraf had ik me,

in Stockholm,

bedacht dat ik die honderdste keer

Marguerita weer een hoofdrol

in mijn blog

wilde laten spelen.
Gewoon, een luchtig verhaaltje
na al die ingewikkelde toestanden
die mijn leven zo kunnen beheersen.

Maar toch,

ik ben zelf weer de hoofdrolspeelster,

nu.

Dat met die scan,

daar laat ik deze post toch maar om draaien.

Want gisteren kreeg ik dus de uitslag

en hoewel ik haast niet zenuwachtig was

wilde ik de oncoloog toch wel weer

over zijn bureau sleuren

toen we er eenmaal zaten.

Hij vroeg eerst ook nog:
"Wat denk je zelf?"

Argh!

Daar kon ik snel op antwoorden:

"Ik weet het niet,

ik voel me goed

maar ik heb het eerder meegemaakt

dat ik me goed voelde.

En dat bleek dat er allerlei uitzaaiingen

overal in mijn lijf zaten."

De oncoloog glimlachte eens

en zei:

"Maar deze keer ziet alles

er heel goed uit.

De tumoren zijn verkleind en blablabla...."

Ik weet het niet eens meer precies

wat de beste man zei.

Ik zat bij wijze van

verbaasd naar mezelf te kijken,

waarom was ik niet superblij?
En waarom kusten wij,

Manlief en ik,

elkaar niet uitbundig en opgelucht?

Dansten we niet door de ruimte?

Ik weet het niet precies.

Ik denk dat we de spanning toch wel degelijk

in ons lijf hadden

en niet zo snel konden schakelen.

Maar ook nu,

de dag erna,

nadat Zoonlief

gisteren

met een prachtige bos bloemen

thuis kwam.

En nadat er vanmorgen een mannetje

een taart kwam bezorgen van M.,

(mmmmm!)

Het echte gevoel van opluchting

blijft toch een beetje uit.

Ik kan het niet helpen.

En dat snap ik dan

óók weer niet zo goed...

Maar dat die taart lekker smaakt,

daar word ik dan wel weer blij van!

En, ha, die Wonderpillen

die eet ik zeker ook gewoon,

hoor,

ben ik ook heel érg blij mee

en ik hoop

dat dat nog erg lang zo doorgaat!

Met opnieuw dank aan Caz Egelie

voor de foto's.