Van het onverwachte verwachte

Ik was van plan om op deze plek een mooi, positief verhaal te vertellen,
over onze reis naar Stockholm.
Met mooie foto's van Zoonlief erbij, want die kan het echt, fotograferen.
Of over Maguerita, die we écht wel zijn tegengekomen, daar.
Maar het loopt anders.
Zoals niets te plannen is in het leven.

Gistermorgen was er een bericht waarvan ik even helemaal van slag was.
Hoewel het een niet totaal onverwacht bericht was.
Het ging over Bibian.
Bibian is een vrouw van begin 40.
En zij is donderdag overleden.

Ik ben haar gaan volgen omdat ik rond kerst een artikel over haar in de krant heb gelezen.
Bij haar is, een maand eerder dan bij mij, (alvleesklier-)kanker geconstateerd.
Zij was ongeneeslijk ziek.
En de laatste tijd was duidelijk dat het slechter met haar ging.
Ik moest vaak aan haar denken.

Ze hield een blog bij, maar daarop verscheen al geen bericht meer sinds een week of 5.
In haar laatste bericht (kun je aanklikken) sprak ze de hoop uit dat het 'morgen' beter zou gaan.
En sowieso sprak ze erg open over haar ziekte en wat het allemaal met haar deed.
Ze schreef ook wekelijks een column voor het tijdschrift Margriet.
Omdat ik niet precies wist hoe het met haar was,
ben ik van de week in de supermarkt in de Margriet van deze week gaan kijken.
Er stond een column van haar in, waarin ze schreef over een feestje waar ze was.
En wat haar daar overkwam.

Maar in werkelijkheid was er dus geen feestje te vieren voor haar.
Ze heeft een gezin.
Twee zonen en een dochtertje.
En een man.
Ze zijn zo gelukkig geweest met elkaar!
Wat is het toch oneerlijk!
Hoeveel stellen zijn er niet die ongelukkig zijn met elkaar....
dit stel wilde oud worden met elkaar, dat is wel duidelijk.

Een mooie, sprankelende vrouw.
Met nog veel plannen en bruisend van ideeën.
Dat wordt snel duidelijk als je de verhalen op haar blog leest,
die ze in de loop van de tijd heeft geschreven.

En natuurlijk is het voor mij ook confronterend.
Zo had het bij mij óók kunnen gaan.
Als die Wonderpillen er voor mij niet waren geweest.
Dat vind ik een onthutsend idee.
Ik moet er vaak aan denken.
Maar ik heb geluk.

Wie beweert er dat het leven eerlijk is?
Ik niet.
Maar ik heb geluk; ik leef.
En hoe!
Ik voel me erg goed zelfs.
Ik heb zo'n geluk......