heb ik een dezer dagen in Stockholm
een kaarsje aangestoken
voor al die lieve mensen
die zo met me mee hebben geleefd én meeleven,
elke keer weer.
Dat zijn heel veel mensen.
En het gebaar is maar klein,
maar ik moest het gewoon doen...
En ik ben erg dankbaar voor
alles
wat ik in deze prachtige Zweedse stad
gewoon kan dóén!
Ik onderneem zoveel
Ik onderneem zoveel
met Zoonlief,
ik snap het zelf niet!
Het lijkt net
of het niet waar is.
Waarom slik ik die pillen?
Is er iets met mij aan de hand?
Is er iets met mij aan de hand?
Hoe bestaat dit?
En ook:
hoe zal het zijn als ik weer thuis ben....
...maar dat is
gelukkig
morgenavond pas!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten