Mijn herstel verliep voorspoedig.
Tot dat ik een poosje geleden vage buikklachten kreeg en uit onderzoek bleek dat er uitzaaiingen zijn, in zowel de lever, de longen en mijn botten.
Hoe ga je dan verder met je leven?
Eerst verdrietig zijn en niet zo'n beetje ook!
Maar nu heb ik mijzelf, met hulp van allerlei lieve mensen om me heen herpakt en heb besloten om me niet gewonnen te geven.
We gingen een weekend naar Delft en genoten.
We vierden de verjaardag van Boris en dat was goed.
En nu is er elke dag die zon, die er voor zorgt dat ik al zo heel anders naar buiten kijk dan dat het regent.
Er is mooie muziek.
En zoveel lieve mensen die ik nu echt niet allemaal persoonlijk iets kan laten weten.
En er is de hoop.
Volgende week hopen we te horen hoe ik behandeld kan gaan worden en dan kan ik aan de slag.
Nu is er een soort Niemandsland.
Wachten en ondertussen proberen om er wat van te maken.
Dat lukt, met vallen en opstaan.
Een Wonnink geeft zich niet gewonnen!!
