'Ziekenhuistaal is, zeg maar, echt mijn ding'

                                                           Toen ik in het ziekenhuis lag

heb ik een boekje gelezen

van Paulien Cornelisse.
Het heet 'Taal is, zeg maar, echt mijn ding'.

Caz had het me meegegeven

lekker luchtig

geen ingewikkelde verhalen.

Dat klopte.

En ik heb er zo om moeten lachen!!

Maar in een ziekenhuis

vol patienten

doe je dat niet zo voluit.

Dus ik deed het besmuikt

maar soms werd het zo hevig

dat ik het haast niet kon houden.

Dan was ik bang dat de hechtingen

uit mijn vel zouden springen.

Maar ze zitten er nog.

Ook ziekenhuistaal is een apart taaltje.

En omdat ik het boek had gelezen

 gingen me ineens dingen opvallen.

Op een ochtend komt de voedingsassistente
ze vraagt me

wat ik wil eten.

Ik begin over roggebrood met kaas

waarop zij me

een beetje streng aankijkt en zegt:

"maar u staat op gemalen."

Ik kijk naar beneden

en zie mijn Spaanse slofjes,

die mijn drie mannen

met zoveel zorg voor mij hebben

uitgezocht.

En die staan op de grond.

Wat is er gemalen wat ik niet zie?

Ze gaat terug naar de gang en komt weer bij me

met de mededeling dat ik

toch niet gemalen voedsel hoef te eten.
Ze had op de verkeerde lijst gekeken.

Zuster Maaike werd aan het begin van de ochtend opgebeld.

 Een dame aan de andere kant van de lijn

vroeg aan Maaike:
"Hoe zit jij vandaag?"
Daarop had Maaike een antwoord kunnen geven als:

"Nou, op de fauteuille van de hoofdzuster!"

Of

"Op dat rotkrukje, weet je nog, 

waar jij laatst haast van af viel, joh!"

Of:

"ja, mijn billen doen echt nog wel pijn van die val,

hoor, en ik heb een blauwe plék!!! Dus zo lekker zit ik nog niet."

Maar ze moest alleen maar even zeggen

 of er genoeg personeel was.

Ja, Paulien,

 ook in de ziekenhuiswereld

is taal echt mijn ding!

Mijn aantekeningen, voor ik het vergeet,
die narcose, he?
(en ik bén wat vergeten
omdat ik vergat op te schrijven!)