1931

Zusjelief

kwam aanzetten met een

familie-erfstuk.

Van erg lang geleden...

Dit is het poesiealbum van Grootje,

ons moedertje.

Het is uit een ander leven.

Toen er nog geen digitale snelweg was.

Je haalde geen geld uit de muur,

maar bewaarde het in een ouwe sok.

En noem maar op;

ik weet eigenlijk niet eens

wat ik me erbij voor moet stellen!

Kethel, de geboorteplaats van moedertje, in 1931!

Haar moeder heeft als eerste geschreven in
het album.
Hoe zou dat zijn gegaan?
 Zou 'Willy' het gevraagd hebben, zoiets als:
"Moeder, zoudt U, als U vandaag eens tijd hebt
een mooi versje
in mijn poesie-album
willen schrijven?
Alleen als U tijd hebt, hoor, moeder."
Of zou moeder zelf gezegd hebben dat zij vond
dat zij er als eerste
in moest schrijven.
Omdat zij de moeder van Willy was.
Of omdat dat zo hoorde.
En zou Willy dan braaf geknikt hebben
omdat moeder's wil wet was?
Terwijl Willy zelf ook haar ideeen had,
dat is zeker.
Maar moeder had al zoveel zorgen,
om de jongens
en om Maartje, die altijd ziek was.

mooi, he?

Oma heeft vast erg haar best gedaan om zo netjes mogelijk te schrijven....

Die plaatjes, kocht je die bij de kruidenier?

 

Maar zusjelief en ik vonden

dat wij ook niet mochten ontbreken

in het poesie-album.

Dus wij hebben

er gewoon nog een velletje

achter bij ingeplakt

en daar ons versje geschreven.

Zij aan de voorkant

Lekker, die plakkers!

Mooi, die omslag, links...of noem je dat anders?

en ik achterop.

Het allerlaatste blaadje van

dit familie-erfstuk.

Ons moedertje vond dat zomaar goed,
dat geplak in dat albummetje...
dit poesieplaatje is wel wat moderner,
maar dat is dan ook van meer dan 40 jaar later.

En zo staan wij er ook in.

Achteraan in die rij met allerlei

mensen die ooit een rol

hebben gespeeld

in het leven van

Willempje Rodenburg.