"Alleen kalmte kan je redden."
Hoevaak heb ik dat wel niet gezegd,
tegen grote en kleine mensen?
En vandaag moet ik het tegen mezelf zeggen
want ik voel me ongeduldig,
onrustig.
Ik wil heel veel
maar mijn lijf wil dat (nog) niet.
Ongeduldig word ik van...
....de gedachte dat ik vandaag op school heel veel plezier had kunnen hebben.
........het feit dat ik veel hulp aan mijn dierbaren moet vragen.
......het feit dat ik aan mijn bed gekluisterd ben, in plaats van een heerlijke fietstocht,
ingepakt tegen de vrieskou.
......het feit dat ik kalm moet blijven omdat dat het meest helend is.
...het onderdrukken van ongeduldige gedachten!
Maar oké,
ik heb wel lekker
een kwartiertje in de zon gezeten,
ingepakt in de sprei die oma Rodenburg ooit haakte.
Als zij eens wist in welke hoedanigheid
ik
ik
nu
in die sprei van de zon genoot...
in die sprei van de zon genoot...
ze zou vast verdrietig zijn.
Maar ook blij dat de sprei mij kan verwarmen!
Háár sprei!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten