Van de luchtigheid en de spanning....weer de scan in.

Eergisteren begon het circus weer; ik moest in de scan.
En ter voorbereiding daarvan heb ik thuis al een drankje te nemen, bij de maaltijden.
Gelukkig is het al weer 2 maanden geleden dat ik dit nam, voor de vorige scan.
Gelukkig, want ik wéét dan nog dat het niet echt lekker smaakte, maar hoe precies,
dat zijn mijn smaakpapillen vergeten, totdat ik de eerste slok weer heb genomen.
Lekker....hmm, is anders...
Misschien doen ze dat ook wel expres; stel je voor dat 'wij' het lekker gaan vinden!

Zoonlief vraagt 's morgens of ik er tegenop zie, tegen de scan.
Ik?
Welnee, joh, helemaal niet, stelt niks voor vandaag!
En weet je, ik maak het extra luchtig, vandaag neem ik de camera mee!
Dan wordt het misschien nog leuk ook.
Ik ga gewoon foto's voor mijn blog maken.
Dát is een geinig idee!

Manlief en ik stappen in de auto en gaan op weg naar Utrecht, waar het scanapparaat wacht.
Ik merk dat ik toch gespannen ben.
Ik huil even als manlief vraagt hoe het gaat.
Waarom eigenlijk?
Ik voel me immers erg goed.
Volgende week, als we de uitslag krijgen, dát is pas spannend!
Maar dat speelt nu ook al door mijn hoofd, of ik nou wil of niet.
Het zou niet de eerste keer zijn dat de scan me een andere uitslag geeft dan mijn lichaam me heeft willen laten geloven.

Het rijdt deze keer lekker door, typisch een geval van zomervakantie!

Het ziekenhuis staat er nog, eigenlijk al best een poosje geleden dat we hier waren!

Vanaf de prakeerplaats (voor de busjes) zien we wat we al zo vaak hebben gezien.
En dit keer is de lucht blauw....ik stap meteen de schaduw weer in.

Hup, die trappen weer op.
Ik denk aan de keren dat ik haast niet wist hoe ik boven moest komen.
Of die ene keer dat manlief me zelfs boven afzette, omdat ik het gewoon niet kon, die trap op.
Boven gekomen zie ik een vlag wapperen.
Die is me nog nooit eerder opgevallen....ziet er wel aardig uit.
Fijn idee dat we welkom zijn.

We gaan naar binnen.
Het is een ritueel geworden dat ik eerst even naar het toilet ga.
Dan naar de afdeling radiologie.
Broeder Jurgen wacht ons op, hij zet een kan met contrastvloeistof en bekertje voor me neer.

Ziet er toch best gezellig uit, zo'n kan met dat bekertje, maar vooral die kan?
In 20 minuten moet ik een liter vocht achterover slaan.
Weer denk aan de vorige keer, toen viel het me zo zwaar, ik kón haast niet drinken.
Maar nu gaat het veel makkelijker.
Ik vraag er siroop bij, anders krijg ik het niet weg.

Broeder Jurgen is iets ouder dan ik ben, denk ik.
Wie weet hoelang hij al op deze afdeling werkt.
(Of niet?)
Hij zorgt er in ieder geval voor dat ik me op mijn gemak voel.
Hij vertelt de dingen alsof hij het voor het eerst vertelt.
En niet elke dag alles 10 keer.
En hij maakt een oprecht geinteresseerd praatje met me.
Ik ben geen nummer.
En voor ik het weet is alles weer voorbij.
Ik mag weer gaan.
En plas me suf, de rest van de dag.