Nog niet eens zo heel lang geleden,
een half jaar,
nee, iets langer,
was ik leverancier van vrolijkheid.
Ik denk dat ik
heel wat mensen blij
heb kunnen maken
met mijn vrolijke spullen.
En daar werd ik zelf
dan
ook weer blij van.
Zoonlief en ik
gingen op Hemelvaartsdag 2011
naar Radio Kootwijk
om daar foto's te maken.
Bijvoorbeeld
van de stoeltjes
die ik opknapte.
En kussens
en lampenkapjes.
We moesten oppassen
voor de mountainbikers
die voorbij vlogen.
Ook zo vrolijk!
Maar gisteren was een dag van droefheid.
(Eigenlijk wel een ráár woord,
maar ook wel weer mooi...)
(Eigenlijk wel een ráár woord,
maar ook wel weer mooi...)
Ik kon er niet doorheen komen,
misselijk gevoel,
misselijk gevoel,
en bleef van ellende
maar in mijn bed.
Dat was het beste,
maar wat een vreselijke gedachten
kwamen er in mijn hoofd.
Stel je voor...
dat het niet meer beter wordt!
Stel je voor...
dat de aftakeling nu is begonnen.
En dat,
terwijl ik me had voorgenomen
om me geen zorgen te maken
voor de dingen die er
misschien
kunnen gaan komen.
Gelukkig komt er altijd weer
een einde aan de dag.
Voor fijne dagen,
die met een gouden randje,
is dat het laatste wat je wilt.
Maar voor mij was het
gisteren goed
dat het avond en nacht werd.
En nu verbaas ik me
over hoe goed ik me
vandaag weer voel.
Het kan dus!
Ik ben er weer!
Gelukkig.
