Ik heb een zwak voor alles wat te maken heeft met een Arabisch tintje,
ik kan het niet helpen.
Ik zou graag veel van dat soort landen bezoeken,
omdat ik me daar om een of andere reden wel thuis voel.
Dat gaat op dit moment even niet.
Maar ook eerder was er altijd wel iets waardoor ik vond dat het niet kon.
Mijn idee over dat 'Arabische prinses zijn' is niet te verklaren.
Zoals wel meer dingen in het leven niet te verklaren zijn.
Want waarom zijn er mensen die heel aardig zijn, maar waarom niet iedereen?
Het is toch niet zo moeilijk om een beetje aardigheid te uiten naar een ander?
Maar dat even terzijde.
Gisteren in de Efteling, toen ik door manlief in de rolstoel werd voortgeduwd,
wat ik overigens écht geen probleeem vond,
zo was ik even op een andere manier een prinses,
waren er vooral veel aardige mensen.
Die wilden helpen.
Die het voor mij nog fijner maakten.
(Zoonlief vroeg: "Mam, merk je of andere mensen erg naar je kijken?"
Ik had werkelijk geen idee, daar was ik echt niet mee bezig.)
Dat maakte dat ik in mijn rolstoel min of meer dansend door de Efteling ging,
even niet denken aan alle narigheid die me af en toe zo in de greep heeft.
En nu ben ik weer thuis, nagenietend van alles.
En de veelkoppige monsters op een afstand houdend, die zich toch weer opdringen,
of ik nou wil of niet.
